| Publicado o
luns, 11 de xaneiro de 2010
|
| INCIVIL: Xoán Carlos Domínguez Alberte |
Editorial: Toxosoutos
Un poemario que o autor dedica a todas as vítimas do franquismo en Galiza.
Xesús Alonso Montero, nas Palabras Preliminares, di:
“Bastantes páxinas de Incivil evocan represaliados, coñecidos ou anónimos...
...
O poeta asume as traxedias do 36 desde o punto de vista moral dos que padeceron a historia en permanente controversia cos que a fixeron ,cos que perpretaron tanta dor e tanta inxustiza”
Uns versos:
“Caían abatidos
coma moscas,
á primeira,
sen tiro de graza
de remate”
“A pólvora, na calor
do verán,
cheiraba decote á herba seca
de días derrotados”
“Era neto do 36
e veu ao mundo
sen pan
no longo réxime
de dúas ominosas décadas”
“As súas historias
sen desenterrar
son sombras da eterna procesión
dos caladiños da santa compa
|
| J. Estévez L. |
|
|
|
 |
| Morte na muralla |
| Unha historia de amor con final feliz |
|
 |
| Talvez un machista |
| talvez si, talvez non |
|
 |
| Vivir |
| provisional poema, soluble carta de amor |
|
 |
| Atrozmente con amor |
| ou unha cita coa extinción |
|
 |
| Xoel |
| Persecución e caneo de estereotipos |
|
 |
| Amor virtual |
| Amor platónico |
|
 |
| Fóra da lei |
| Tarxeta de presentación |
|
 |
| Víctimas da ira |
| Verdugos de sí mesmos |
|
 |
| De ida e volta |
| Poemas de amor e destrucción |
|
|
Arquivos